Ο Χατζημπραήμης | της Άννας Τακάκη Από γενιά πάει το βασιλίκι, που λένε. Κι ετούτος απού θωρείς πήρε το παρατσούκλι Χατζημπραήμης από τον κύρη του κι από τον παππού του. Ένας ήτονε στο χωριό ο Χατζημπραήμης, που τ’ όνομά του το κανονικό δεν το γροίκας ποτέ. Μόνο στα χαρτιά ήτονε γραμμένο και στην ταυτότητα, το Νικηφόρος. Ο πάππος του ήτονεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Σα σκυλί | του Νίκου Νικολαΐδη του Κύπριου Πάνε μερικά χρόνια που κατοίκησα στη Λεμεσό, κι από τις πρώτες μέρες τον είχα παρατηρήσει που στεκόταν πάντα στον πυλώνα του «Ξενοδοχείου της Προκυμαίας», χωρίς να είναι ούτε θυρωρός ούτε λακές, μόλο που φορούσε κανελιά στολή με μπρούτζινα κουμπιά. Σε λίγον καιρό, ένας φίλος – γέννημα και θρέμμα της πόλης – άνοιξεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Οι γλωσσοκοπάνες | του Αντώνη Κουκλινού Γρικώ τα κοπέλια και γλακούνε πάνω κάτω. Εμαζωχτήκανε πάλι ένα σωρό, κοντώ και δεν έχει τόπο αλλού να πάνε τα σκασμένα. Εβρήκαμέ ντο δα, να τα παρετούνε οι μανάδες τως ρέμπελα, να γυρίζουνε τσoι δρόμους κι εκείνες να χαχανίζουνε με τα σουρικά του χωργιού. Η Ζαχαρένια πρώτη και καλύτερη. Χασκογελά, ανεσηκώνει τη μ-ποδιά καιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Δευτεροούλης που εκοντοσίμωνε τ’ Αυγούστου, σαν κι εδά ήτανε | του Μιχάλη Στρατάκη Την κάψα, τα σταφύλια και τη Λουλούδη θυμούμαι. Μια δεκαριά χρονώ ήμουνε δε θα ’μουνε και κανά χρόνο μικρότερη μου ήτανε η γειτονοπούλα μου, που στοίχειωνε τον ύπνο και τον ξύπνιο μου. Έρωτας μέγας και ανομολόγητος, τουλάχιστο από τη μεριά μου. Για τη μεριά της, ποτέ μουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Δυστοπία και νεοφιλελευθερισμός | του Παναγιώτη Ξηρουχάκη Η ιστορία του θεάματος (κινηματογράφος, λογοτεχνία, θέατρο κλπ.) είναι γεμάτη από παραδείγματα όπου το θέαμα προπαγάνδισε τις κυρίαρχες αξίες του πολιτικού συστήματος και προάσπισε την πολιτική της κυρίαρχης εξουσίας. Από τις πρώτες κινηματογραφικές ταινίες (όπως «Η Γέννηση ενός έθνους» στο οποίο υμνείται η ΚΚΚ ) μέχρι τις μέρες μας δεν έχουν αλλάξει καιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Σαββατόβραδο στα προάστια | του Γιώργου Ηρακλέους Γδύνομαι μπροστά στο φεγγάρι, το σπίτι άνω – κάτω. Ποιος θα μαζέψει από το πάτωμα τα σπασμένα τζάμια, τις φωτογραφίες, τα σεντόνια; Ό,τι χάρισα στους άλλους το πήρε η ζωή, ότι κράτησα για μένα το πήρε ο θάνατος! Γράφω σ’ ένα χαρτί τις εντολές, την γραμμή και τις οδηγίες πολύ γρήγορα, γιατί οιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Εφεδρικά | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Δυο λόγια πρόσθεσα περίσσια, απ’ την αλήθεια της ψυχής κατακλεισμένα, φτωχά ’σαν, στράβωσαν τα ίσια, τα συναισθήματα μου, σαν γυαλιά σπασμένα σκόρπισαν, μ’ αίμα ’βαψαν τ’ άστρο της αυγής… Δυο λόγια είπα παραπάνω κι αν τα μετάνιωσα ή αν όχι, ’γιναν σφαίρες, παίζω συχνά, κερδίζω ή χάνω δεν μ’ αφορά, μ’ ανεμοθύελλες κι αγέρεςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ούτε η πρώτη στο Παρίσι ούτε η τελευταία στον κόσμο. Μικρές ιστορίες γυναικών. Yolande | της Ζωής Δικταίου Στο κιόσκι, πολύ κοντά στην περίφημη κρήνη των Μεδίκων κάτω από τις πυκνές φυλλωσιές μια ορχήστρα νέων έπαιζε ένα κοντσέρτο για βιολί και βιολοντσέλο. Σταμάτησε, το πρόσωπό της πρόδιδε απερίγραπτο θαυμασμό, έμεινε ακίνητη, προσηλώθηκε στη μουσική, άφησε ένα δάκρυ να κυλήσει αδιαφορώνταςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Όσοι χαρκομουζώνονται, θαρρείς χαρκιάδες είναι; | της Άννας Τακάκη Σε περαζόμενους καιρούς ήτονε ένας νεαρός σε χωριό τσ’ επαρχίας μας που τον παρομοιάζανε Βαβαλέ. Από μικιό κοπέλι φαινόντανε πως δεν εσκάμπαζε και πολύ, μα ήτονε, μαθές, κουτοπόνηρος. Σαν εμεγάλωσε δεν ήθελε να παντά τα οζά του πατέρα του, να ’τον-ε τρώει το ξεροβόρι, πότε ο χιονιάς, πότε η κάψα καιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
