Για τη μητέρα μου… | της Άννας Κεφαλέλη Όλο γράψε και γράψε της έλεγα. …Με άκουσε η μητέρα μου και στρώθηκε να γράψει αναμνήσεις από τα παιδικά της χρόνια, από τις περιπέτειες στον Αγώνα ως μαχήτρια του ΔΣΕ, από την ξενιτιά στην πολιτική προσφυγιά και την επιστροφή της στην Πατρίδα μετά από 30 χρόνια. Πήρε φόρα και δε σταματούσε. ΈβλεπαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Άθρωπος… | του Αντώνη Κουκλινού Το ζωντανό ον πάνω στη Γη, που δεν κατάφερε ποτέ να καταλάβει, το νόημα τση ζωής του. Όσο και να το φιλοσοφώ πολλές φορές στη πορεία τση ζήσης μου, δεν μπόρεσα ποτές, μου να καταλάβω τσ’ αθρώπους. Παρέες έχω κάμει, με ξενύχτια και γλέντια αμέτρητα, λόγω του λαούτου και πολλές συνεργασίες. Μέσα σε κόσμο ήμουνεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η συντομία των συναισθημάτων | της Μαρίας Σταυρίδου Η συντομία των συναισθημάτων η έκπληξη των θηραμάτων, ένας γρήγορος γύρος θανάτου. Η οφθαλμαπάτη της συναισθηματικής ερήμου. Η ψευτιά μιας κοινωνίας πλούτου. Η αφθονία των δούλων. Η αναρχία των ψεύτικων ανορθόγραφων τύπων. Η συντομία των συναισθημάτων. Μια τάση μόδας για τα παιδιά για τους εφήβους που πάψαν ν’ ακούν τη γιαγιά, γιαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Οι μέρες μας | του Γιώργου Ηρακλέους Μικραίνει ο χρόνος από την ταχύτητα, στενεύουν οι μέρες, μεγαλώνουν αφόρητα οι νύχτες. Ζεις; Ή απλά επιβιώνεις όπως – όπως; Έχασες τ΄ όνομα σου, όπως όλα τα πράγματα, τώρα τον αριθμό που είσαι, ποιος τον θυμάται; Οι πιο πολλοί δεν έχουν αριθμομνήμη, την έχασαν ολότελα με τα κινητά, τους υπολογιστές, τις άπειρες αποθηκεύσειςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Διπλό φλουρί | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Διπλό φλουρί, διπλή χαρά παροδική, διπλός καημός και στεναγμός καραδοκεί… Τι να το κάνω πες μου το διπλό φλουρί, π’ αυτός ο κόσμος, τον καημό μου δεν χωρεί… Διπλό φλουρί, σπασμένο δόντι, δυο φορές, διπλή πληγή, διπλός του πόνου ο αμανές… Τζάμπα χαρά πήρα, για το διπλό φλουρί, μιας κι ο ντουνιάς, τονΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ούτε η πρώτη στο Παρίσι ούτε η τελευταία στον κόσμο. Μικρές ιστορίες γυναικών. Ninette | της Ζωής Δικταίου Με το αγιάζι του δειλινού περιπλανιόταν στην αγορά, της άρεσε να ρεμβάζει τις σοφίτες, ψηλά παράθυρα, πήλινες καμινάδες, γκρι στέγες, μικρά παρτέρια, μετά χαμήλωνε τα μάτια στους πλανόδιους μικροπωλητές, αγόραζε λουλούδια ανταλλάσσοντας λίγα λόγια. Την γοήτευε να σταματά με νοσταλγία, κι αςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το θυμητάρι μου | της Άννας Τακάκη Σε μια κόλλα από χαρτί έγραφα από μικρή τις λέξεις που με συγκινούσαν: Ήλιος, φεγγάρι, ζωή, θάλασσα, γη, έρωτας… Κι ύστερα οι λέξεις μου γινόταν σύνθετες καθώς μεγάλωνα. Ηλιοβασίλεμα, φεγγαροβραδιά, καλοζωισμένη, θαλασσοκυματούσα, επίγεια, ερωτοχτυπημένη. Δίπλα από τις λέξεις μου σχημάτιζα εικόνες με γράμματα. Γράμματα χρωματιστά, όπως χρωματιστή είναι και η ζωή. Και παίρνανεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μπορεί να ’φταιγε και η ρακή | του Μιχάλη Στρατάκη Αν μου ήτανε μπορετό, ετούτες τις αράδες δεν θα τις έγραφα σε χαρτί, μα θα τις σκάλιζα σε βράχο, για να μπορούνε να τις διαβάζουνε εκείνοι που γιγνώσκουν ά αναγιγνώσκουν… Κατέχω πως δεν είναι πολλοί, μα μια μέρα πολλοί θα γενούνε… «Εγώ, μρε, είμαι άθεος;» μου ’πε και τα μάθιαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ποιήματα (ΙΙ) | του Αντώνη Κουκλινού Τα χαμπετέρη Τσι πενταροδεκάρες μου, μετρώ για να ξεχρώσω, το ρεύμα το τηλέφωνο, δε φτάνουν να πλερώσω. Μήνας θα μπει, μήνας θα βγει, δεκάρα δε μ-πομένει, και γαναχτά πολλές φορές, και το φαΐ να βγαίνει. Ετσά τα θένε η ζωή, να ναι για ορισμένους, τσι προύχοντες του τόπου μας, τσι καλοβολεμένους. Γροικώ πως παίρνειΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
