Ανθρωπιά | του Μιχάλη Στρατάκη Κάθε που αιστάνομαι να πλαντώ από την απαθρωπιά του κουβέρνου και των φαμέγιων του, σκαλίζω το καϊμάκι του νου μου κι ανασέρνω θύμησες που κατακαθίζουνε τον κουρνιαχτό και με ξεπλαντούνε. Το ίδιο κάνω κι εδά… Είχαμε πάει τον Ρόκο στο γιατρό του, τον Αντρέα Μπαντουβά στην Αμμουδάρα, για εμβόλιο και τα ποδέλοιπα. Πολλή ώρα επερίμεναΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το αποφάσισα | της Μαρία Σταυρίδου Δεν έχω αποφασίσει αν πρέπει να θυμώσω μαζί μου ή με όλους αυτούς που παραμονεύουν να κλέψουν μια ευχή, να βιάσουν την εξομολόγηση που ξέφυγε από τα χείλη και ελευθέρωσε την ψυχή. Χιλιάδες καταπατητές που κυκλοφορούν αδιάφοροι, που ρημάζουν της καρδιάς τα δώρα, της ανάγκης τα δάκρυα τα πρώτα και εσύ να σιγοτραγουδάς πωςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο ασυμβίβαστος | του Γιώργου Ηρακλέους Δεν συμβιβάστηκα ποτέ, έλεγα πάντα όχι, μ’ ένα σφιχτό, ψυχρό χαμόγελο κρατούσα ζωντανή την καρδιά των πραγμάτων μέσα μου! Οι δρόμοι της πόλης τώρα με πειράζουν, κούραση και μοναξιά. Έρχονται νύχτες που για λίγο σκέφτομαι μήπως έπρεπε κι εγώ να συμβιβαστώ; Όχι, δε μετανιώνω με τίποτα και για τίποτα κι ας πλήρωσα με γραμμάτιαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Εραστές, ερασιτέχνες της αιωνιότητας | της Ζωής Δικταίου Απόψε, γονατίζω μπροστά στο φεγγάρι απόψε, προσκυνώ το φως πλημμύρα γίνανε τα μάτια αντίκρυ στη ζωή, βλέμματα άδεια, βρέχει… Θάλασσα δάνεισε μου μια φορά τα μπλε να ταξιδέψω κι ας μη γυρίσω ποτέ. Πεθαίνει κανείς για την αγάπη; Έσβησε, η πυγολαμπίδα του νου τόσα ξενύχτια… την είδα να φωτίζει αμυδρά για τελευταίαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Κόκκινα μήλα στο ποτάμι | της Άννας Τακάκη Γίνηκε ο κόσμος μια σταλιά… κι είναι τα μάτια μου ωκεανός μεγάλος και μέσα τους ο κόσμος χάνεται… Περάσαμε τον Ατλαντικό κι ούτε φωνή, ούτε ψυχή, ούτε γλάρου φτερό στον μπλε ορίζοντα. Η τσιμινιέρα το βουητό της, ο καπνός το ταξίδι του κι εμείς το δικό μας. Το βαπόρι μας βάζει ρόταΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Παλαιστίνη | της Aνθής Παρασκευοπούλου Αιώνες κρατά η ιστορία σου, λεν πως κάποτε στα περασμένα χρόνια οι Έλληνες σου ’δωσαν το όνομά σου. Παλαιστίνη, μυριάδες οι νεκροί που βάψανε με το αίμα τους τα άγια χώματά σου. Ακίνητα ποτάμια πλημμυρισμένα με δάκρυα τα μάτια σου. Φέγγουν σαν φάροι στον πολύφλοισβο γιαλό του κόσμου. Στην γη σου ανθίζουν τα όνειρα τηςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ένα χωνάκι παγωτό με γεύση φράουλας | της Μαρίας Σταυρίδου Ήταν το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου. Σ’ ένα μικρό οικογενειακό ξενοδοχείο για δεκαπέντε ολόκληρες μέρες εγώ και η εγγόνα μου. Τι άλλο να ζητήσει μια γυναίκα στην ηλικία μου; Ίσως…, ναι…, μια ανάμνηση από ένα χωνάκι παγωτό με γεύση φράουλα… Από την πρώτη μέρα η μικρή έβγαλε πρόγραμμα, μετάΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ερωτήματα στον Μπέρτολτ Μπρεχτ | του Γιώργου Ηρακλέους Είναι σκοτεινοί πάλι οι καιροί, κύριε Μπρεχτ, ο ρατσισμός γεννάει ξανά το φασισμό, και τους δυο γεννάνε η αμάθεια, το μίσος και ο φόβος για κάθε τι το διαφορετικό. Το σύστημα δεν κλείνει το νέο κύκλο κρίσης, οι μέρες της δανεικής μας ευμάρειας τελειώνουν… Λένε: «όχι, δεν είμαστε φασίστες, ρατσιστές, εθνικιστές, είμαστεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μένουν μονάχα τα κόκκινα μήλα | της Ζωής Δικταίου Μένουν μονάχα τα κόκκινα μήλα κρεμασμένα στα κλαδιά να μου θυμίζουν εσένα και να αντανακλούν την προσδοκία να βρεις πάλι το δρόμο… να γυρίσεις… τους ωροδείκτες στην αυγή. Τόσο εύκολα παραδώσαμε την αγάπη στη σκόνη της λήθης. Να φυσήξει ο άνεμος περιμένω χρόνια. Κι ο άγγελος κοιμάται ξένοιαστα θαρρείς και είσαιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
