Δε μάθαμε να μιλάμε | της Μαρίας Σταυρίδου Αφήνουμε απλώς τις φοβισμένες λέξεις να κυριαρχήσουν, να ντυθούν κραυγές και να γκρεμίσουν, να πετάξουν ψηλά… να ορίσουν σύνορα στενά, να αιχμαλωτίσουν άδικα την καρδιά, να καλουπώσουν κάθε ανοιχτό μυαλό, να ορφανέψουν κάθε ζεστή αγκαλιά, να μεταμορφώσουν τις ψυχές άδειες Κούκλες παγωμένα χαμογελαστές. Δε μάθαμε να μιλάμε. Χορεύουμε στη σιωπή γιατί δενΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Άδεια ζωή | του Γιώργου Ηρακλέους Ο κόσμος σκοτεινιάζει, τίποτα δεν είναι δικό σου, ούτε τα κυπαρίσσια στην εκκλησιά που αγάπησες, με τις τοιχογραφίες να εικονίζουνε τους κολασμένους μέσα στη φωτιά… Έρημη η ζωή, γυμνό, ξερό τοπίο, ξόδεψες όλη την ψυχή σου για ένα καθρεφτάκι, κάθε κατάστημα και χίλια άχρηστα πράγματα! Όταν νυχτώσει θα σηκωθεί θολός και δυνατός αγέρας γιαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Αιχμή | του Γιώργου Δ. Μπίμη Δρόμοι αδιάβατοι κι ανήλιαγα υπόγεια, για έναν κόσμο που δεν έχει που να πάει.. Που χαραμίζεται στα ίδια δρομολόγια, που ‘χει ξεχάσει τον πλησίον ν’ αγαπάει. Γκρίζες σκιές παραχαράσσουν τα ονόματα κι ένας καιρός σκάβει στα πρόσωπα ρυτίδες, στις φυλακές, στην ομηρία και στα πτώματα, ψάχνουν να βρούνε οι εξόριστοι πατρίδες. Τρύπιες σημαίεςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο Δημοσθένης Καραγιάννης για το βιβλίο της Άννας Τακάκη «Αροδαμοί κι αγκαραθιές» Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Τρίτης 21 Νοέμβρη 2023 η εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου της Άννας Τακάκη – Μαρκάκη «Αροδαμοί κι αγκαραθιές» που κυκλοφορεί από τη «Σβούρα εκδοτική». Η εκδήλωση έγινε στο Πολύκεντρο του Δήμου Ηρακλείου στις 6:30 το απόγευμα. Πλήθος κόσμου από νωρίς κατέφθασε στοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Όταν βρέχει, να ντύνεσαι την αθωότητα | της Ζωής Δικταίου Κινείσαι, ανάμεσα στη μοναξιά και τα ασήμαντα επιλέγεις να επιστρέφεις με όχημα κάτι ραγισμένες θύμησες πάντα, στην ασφάλεια της μοναξιάς, χωρίς τα κουρέλια που βαραίνουν την ύπαρξη όταν βρέχει, ντύνεσαι την αθωότητα όταν βρέχει, μαθαίνεις να ανυψώνεσαι όταν βρέχει, γέρνει η πρώτη νιότη στη νοσταλγία μην απελπίζεσαι, η φύση τουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Σεβαστέ μου παππού | του Μιχάλη Στρατάκη Σεβαστέ μου παππού, ξανοίγω τον ουρανό και πέμπω του ένα φιλί, κατέχοντας πως στην άγια κι αγαπημένη χέρα σου θα καταλήξει. Αιστάνομαι την ανάγκη να σου μιλήσω απόψε. Μόνο σε σένα θέλω να μιλήσω, γιατί μόνο εσύ μπορείς να με καταλάβεις. Όλοι οι ποδέλοιποι, σαν ακούσουνε αυτό που θέλω να σου μολοήσω, θεοκούζουλοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το τραγούδι της κουτσουνάρας | της Άννας Τακάκη Πρώτη βροχή του φθινοπώρου. Στην αρχή οι ψιχάλες αραιές να σχηματίζουν το μωσαϊκό στην ταράτσα της αυλής μας. Ύστερα οι χοντρές ψιχάλες που πλήθαιναν κι έφερναν την πρώτη βροχή, δώρο ακριβό τ’ ουρανού προς στη γη, το πρώτο τους φίλημα. Καθώς το πάθος ετούτο τ’ ουρανού αγρίευε, μόνιαζε κι άλλα σύννεφα, σκούραΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Με τον ήλιο της Αθήνας | του Γιάννη Ρίτσου Γιορτάζει ο ήλιος στην Αθήνα μας. Λουστράρει τα παραθυρόφυλλα, τους τοίχους. Χυμάει στην άσφαλτο γυαλί-καθρέφτης, λούζει τις ακακίες απ’ την κορφή ως τα νύχια, ξανακαινουργώνει τις παράγκες, κρεμάει φλουριά μέσα στις πιατοθήκες, βάνει δυο δάχτυλα χοντρό χρυσάφι άκρη – άκρη στον τσίγκο της αυλής. Μοσκοβολάει ολούθες λεβεντιά το πρωί. Περνάει έναΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Γεροντοκατάσταση… | του Αντώνη Κουκλινού Το μπαστουνάκι τζη βαστά και σολατσέρνει απόξω στη-ν αυλή. Στεμμένο έχει το τσικάλι στη μπαρασθιά και πάει πότε λίγο και σηκώνει το πούμα, γιατί ξεχειλά το νερό και θα σβήσει τη φωθιά. Στύφνο με βλιταράκια κι ένα κολοκυθάκι με μνια πατάτα βράζει. Το καλύτερο φαΐ για να δειπνήσεις, ονόστιμο και αλαφρύ. Ένα βολταράκι εκάμανε στοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
