Νοικοκερά κι αρχόντισσα… | του Αντώνη Κουκλινού Σήμερο θα υμνήσουμε, εκείνη τη γυναίκα, απού ’καμε οικογένεια κι απού μετρά για δέκα. Πού ’χει κοπέλια ζωηρά, να πλύνει, να ταΐσει, και κάνουνε το σπίτι τζη, καράβι να κινήσει. Απού ’ναι δούλα και κυρά, που λέει και το άσμα, σε ούλα πρώτη ν’ αγλακά, ξεθεωμένο πλάσμα. Απού κοπέλια επάντρεψε κι’ εδάΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Φοβάμαι τις λέξεις | της Μαρίας Σταυρίδου Φοβάμαι ξανά… Φοβάμαι ν’ αγγίξω τις λέξεις… να τις ξυπνήσω και να τις αφήσω να πάρουν ανάσα να τις επιτρέψω να ξεκουραστούν πάνω σ’ όλα αυτά που νιώθω για σένα. Φοβάμαι τις λέξεις… μην τυχόν φιληθούν με τα φιλιά που έκρυψα μην αγγιχτούν με τα χάδια που έπνιξα μην γευτούν τα όνειρα πουΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Χριστούγεννα στα χιόνια | της Άννας Τακάκη Μια φορά πριν από πολλά χρόνια, ζούσαν σε ένα μικρό και φτωχικό σπιτάκι μαζί με τον πατέρα τους δυο αδελφάκια, η Μυρσίνη και ο Σίμος. Η μητέρα τους είχε πεθάνει και ο πατέρας τους ήταν βοσκός και έβοσκε τα κοπάδια του. Το φτωχόσπιτό τους ήταν στην κορφή του βουνού και ήταν πολύ μακριάΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Μιλώ | του Γιώργου Ηρακλέους Μιλώ με την υπομονή της ρίζας του δέντρου, με το αγιασμένο νερό των μυστηρίων, κρατιέμαι στ’ άσπρο χαρτί και το μολύβι μου, δε σε προλαβαίνω ζωή, δε σε προφταίνω… Μιλώ με τη μοναξιά των κυμάτων, με τα αέναα σήματα του ανέμου, για τις χαμένες γενιές και κείνες που θα ’ρθουνε. Αγγίζω τον θυμό των θεώνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η κυρία Νίτσα | του Μ. Καραγάτση Ἡ πρώτη μου ἀγάπη ἦταν δέκα χρόνια μεγαλύτερη ἀπὸ μένα, ἴσως καὶ πιὸ πολύ. Ἀμέσως θὰ φανταστεῖτε τὸ αἰώνιο εἰδύλλιο τοῦ ἀμούστακου ἐφήβου καὶ τῆς ὥριμης γυναίκας, ἢ μᾶλλον χήρας, γιὰ νὰ κυνηγήσω μὲ μεγαλύτερη ἐπιτυχία τὶς ὑπεκφυγὲς τῆς φαντασίας σας. Λοιπόν, ὄχι. Ἡ πρώτη μου ἀγάπη, τὴν ἐποχὴ ποὺ τὴν ἀγάπησα, δὲνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Λάφυρα, στην εκκρεμότητα της επιθυμίας | της Ζωής Δικταίου Μελαγχολική αίσθηση χαράς στο καλοκαίρι της μνήμης. Μισό φεγγάρι σε φιλόξενη θάλασσα. Μακριά ταξιδεύει η σιωπή τη μορφή σου, ένστικτο στο βυθό των αισθήσεων, αναρίθμητοι πόθοι απ’ τα δειλινά της νιότης κι ο καπνός της λήθης να υψώνεται πάντα ερήμην μου. Όλα στον ίδιο άνεμο χορεύουν -κορδέλα πορφύρας σε κρυσταλλωμένα νερά-ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Την εποχή μου… | της Άννας Τακάκη Την εποχή μου θα την πω ουρανό, γιατί πάντα είχα στρέψει το σώμα και το βλέμμα ψηλά κι ας πατούσα χαμηλά στη γη. Δες πως γέρασα χωρίς ένα ίχνος καμπούρας στην πλάτη μου! Δεν κοίταζα τα πόδια μου για να καμαρώσω τα καινούρια μου πατούμενα. Έτσι κι αλλιώς, αδερφέ, δεν άλλαζα συχνά υποδήματα.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Δεκέμβρης μήνας ήφταξε… | του Αντώνη Κουκλινού Εμπήκε ο μήνας κι έρχουνται, γιορτές τω Χριστουγέννω, κι ο Θιός να γιάνει τσι πληγές, σε κάθε πονεμένο. Εδά που φοβερίζουνε, το ρεύμα πως δε φτάνει, ξύλα ανεμαζώξετε, το κρύο να λιγάνει. Γιοργάνια και παπλώματα, ούλοι θα τυλιχτούμε, για δε θωρώ πραγματικά, μνια λύση πως θα βρούμε. Να πω και για τη (μ)πάνταΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο Νίκος Λουκαδάκης για το βιβλίο της Άννας Τακάκη «Αροδαμοί κι αγκαραθιές» Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Τρίτης 21 Νοέμβρη 2023 η εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου της Άννας Τακάκη – Μαρκάκη «Αροδαμοί κι αγκαραθιές» που κυκλοφορεί από τη «Σβούρα εκδοτική». Η εκδήλωση έγινε στο Πολύκεντρο του Δήμου Ηρακλείου στις 6:30 το απόγευμα. Πλήθος κόσμου από νωρίς κατέφθασε στοΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
