Κοιμάμαι | της Μαρίας Σταυρίδου Κοιμάμαι … στο κρεβάτι που ακόμη ψάχνει και σ’ αναζητά στα σεντόνια που κρύβουν μυστικά, μα μένουν σιωπηλά. Τα βλέπω που παλεύουν να βρουν ξανά τη ζεστασιά, ενώ θυμούνται χάδια και φιλιά. Αγκαλιάζω το βαμβάκι που ντύθηκε μαξιλάρι, ονειρεύομαι μια σφιχτή αγκαλιά …από σένα. Κλείνω τα μάτια για να μην δω τη μοναξιά, να μηνΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο Δρακόγελως και οι Μοσκοκούζουλες | της Ζωής Δικταίου Στο Οροπέδιο, εδώ στο απάνω δώμα της γης κάθε διαδρομή, κάθε μονοπάτι είναι μια νέα πρόκληση, μια ανοιχτή σελίδα που σε περιμένει να την διαβάσεις. Η ανάγνωση αυτή αποτελεί λειτουργία θεραπευτική και δεν είναι μόνο ο καθαρός αέρας που κατεβαίνει φουριόζος από τις κορυφογραμμές και οι χιλιάδες μυρωδιές, δεν είναι ηΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Διαδρομή | του Γιώργου Μπίμη Απ’ τους κήπους της Αθήνας ως τα κάστρα της Βεργίνας, με Βαγγέλιο και σταυρό, σ’ έψαξα για να σε βρω… … … Στου Φιλίππου την αυλή, σε προσέγγισαν πολλοί, πονηροί συνδαιτυμόνες Φράγκοι, Σλάβοι, Μακεδόνες. Κι άπλωσα δειλά το χέρι, ορφανό μου περιστέρι, μα, στην έκσταση απάνω, σ’ ένα σύννεφο σε χάνω. Στων παθών την εβδομάδαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η ήττα | του Γιώργου Ηρακλέους Ο μικρός απάτητος δρόμος μας φέρνει ως το περιβόλι με την άκαυτη βάτο. Εδώ, η μνήμη καίει και ζεματάνε τα δάκρυα. Καταματωμένε σύντροφε, έτσι μας τα φέρε ο καιρός, χάσαμε… Όλα η ψυχή τα θέλει, όλα τα ζητά τα κόκκινα, τα πράσινα, τα γήινα τα επουράνια κι αυτά τα κρύψαμε εδώ στο χώμα, σ’ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Παγωνιά απόψε | του Μιχάλη Στρατάκη Λυσσομανούνε οι αέρηδες, η βροχή και το χιόνι συνεχίζουνε τ’ απάλε ποιος θα πρωτοπέσει για να μαργώσει τα ζωντανά τση γης κι εγώ αναστορούμαι τα παλιά και πυρώνει ο νους μου, σαν και που επύρωνε ετότε σας με το μαγκάλι και τα παραμύθια των παιδικάτων μου. Τρία πράματα θυμούμαι από τα παραμύθια που άκουγαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Vera Cruz | του Μανώλη Λυκάκη Κάποια φορά στο μακρινό πόρτο του Vera Cruz, σε ένα μπαρ που σύχναζαν τα βράδια ναυτικοί και βρίσκανε να ξεχαστούν μια γυναικεία αγκάλη, μια πάντα μόνη κάθονταν γυναίκα σκεφτική. Θλιμμένο ήτανε πολύ τ’ όμορφο πρόσωπό της! Σ’ ένα μικρό που φόραγε στο στήθος μενταγιόν, ένα καράβι λίκνιζε σε μια χρυσή καδένα, καθώς μπροστά τηςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ζωή, ζωή παντού και πουθενά | της Ζωής Δικταίου Αλλεπάλληλες οι μεταμφιέσεις πόσα προσωπεία φοράς επιστρατεύοντας μια ακτίνα από χρωματιστό φως ζωγραφίζεις στην πάνω όψη της ψυχής για να με ξεγελάσεις, άλλη μια φορά ζωή, ζωή… παντού και πουθενά. Στο μακρινό παρελθόν παλιά γράμματα ξεθωριασμένα στο ξύλινο μπαούλο σκαλιστά ρόδια και περιστέρια χίλιες δυνατότητες συμβιώνουν περιμένοντας να εκφραστούν κι ύστερα,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η πόρτα των ονείρων μου | του Γιώργου Γωνιανάκη (Μνήμη Μιχάλη Βασιλάκη) Η πόρτα των ονείρων μου είναι ανοικτή για σένα, να ’ρθεις να ξαναζήσουμε όλα τα περασμένα. Στους δρόμους των ονείρων μου όποτε θες περπάτα, να σεργιανίσομε μαζί σε μαγεμένη στράτα. Στ’ άρματα των ονείρων μου, τ’ ανέμου καβαλάρης, όλο τον κόσμο θα γυρνάς, έλα, κι εμέ να πάρεις.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Άτιτλο | της Άννας Τακάκη Ένας φόβος σου ταράσσει τη σκέψη. Μια άθλια εικόνα σου χαλά τη βλέψη. Κάποιος θόρυβος ακόμη κι αν έρχεται από μακριά βροντά στην πόρτα σου. Σήμερα όλα σου φαίνονται φτηνά και μίζερα. Κάνεις αμήχανες κινήσεις, ή δεν κάνεις απολύτως τίποτα. Σκέφτεσαι να βάλεις μουσική.. Ύστερα αλλάζεις γνώμη. Ανοίγεις πόρτες και παράθυρα. Η θάλασσα στο βάθοςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
