Ούτε η πρώτη στο Παρίσι ούτε η τελευταία στον κόσμο. Μικρές ιστορίες γυναικών. Sidoine | της Ζωής Δικταίου Θερινή νύχτα, μακρινές μουσικές, λευκό παγωμένο κρασί, αναμμένα κεριά, την κοίταζε στα μάτια ζητώντας ειρήνη, μα η Sidoine, δεν είχε συνάψει η ίδια, ειρήνη με τον εαυτό της. Κατέληξε να κλαίει, κι ήταν σα να ’κλαιγε με τα μάτια όλου του κόσμου.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Γλωσσούδων συνέχεια | της Ιφιγένειας Μανουρά Περί διατροφής και άλλων δαιμονίων… Τη συζήτηση για τη διατροφή την έχασα από την αρχή αλλά θα περιγράψω ό,τι πρόλαβα να ακούσω. -Ντα και ’γω πρέπει να χάσω μερικά κιλά μα φοβούμαι γιατί στην ηλικία μας ζαρώνουμε και πρέπει να τα χάσω λίγα-λίγα… -Εγώ επήρα τση Ναυσικάς τη δίαιτα και την-ε κάνω και σεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Η μαντινιάδα η φταίχτρα (πρώτο μέρος) | της Άννας Τακάκη Νύχτα ως πάραργα1 η αυλόπορτα άνοιγε σιγά-σιγά, να μην τρίξουνε οι μεντεσέδες κι ακούσουνε οι γειτόνοι. Δίδει του ζάλου του φόρα ο Ηρακλής και πορίζει όξω, ξαλαφρωμένος απ’ όλα τα βάρη της μέρας. Απόψε «τ’ άδειασε όλα!» στη φτωχή γωνιά και στην πλουσιοπάροχη αγκαλιά της Ζουμπουλιάς του. Κρατεί καλά καιΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Σινιάλο | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Μπάφιασα απ’ τη στεναχώρια κι όσο πια κι αν ζούμε χώρια, έχω αλλάξει το σκοπό, δεν θα παραπονεθώ, σε γλυκού ρυθμού σινιάλο, περπατώ και κάθε ζάλο μ’ οδηγεί με τσαγανό ν’ αλαργέψω απ’ τον καημό… Φτάνει πια με το μαράζι, άλλο δάκρυ πια δε στάζει απ’ τα μάτια και μπορώ να ‘χω βλέμμα καθαρό,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ίσα κ’ όντε φτάξομε… | του Αντώνη Kουκλινού Σαν εμπήκενε ο μήνας, ετοιμάζει τα τζιμπράγκαλα για το τρύγος. Το κρασάμπελο έχει οφέτος καλό μαξούλι και θα γεμίσει κρασί το βαρέλι. Ο γάιδαρος καλοταϊζμένος θα κουβαλεί στο πατητήρι, τσοι κόφες με τα σταφύλια. Η κεράντου με τσοι δυό θυγατέρες του, βαστούνε τα τσαπραζάκια, έτοιμες να μοντάρουνε τσοι κουρμούλες. -Γυναίκα από κειεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο Δεύτερος Εαυτός Μου | της Μαρίας Σταυρίδου Σκέψεις που μαυρίζουν μέσα στο φως που δηλητηριάζουν την ανάσα… την ψυχή μου, τη βασανισμένη ύπαρξη μου. Παλεύω να τον κρύψω αυτόν, τον δεύτερο εαυτό μου αυτόν που η ντροπή έχει επιλέξει ν’ αγαπηθεί αυτόν που η ζωή δεν άφησε περιθώρια ν’ ανδρωθεί κι όμως ακόμη και έτσι, εγώ τον συμπονάω, σκουπίζωΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ετοιμάσου | του Γιώργου Ηρακλέους Μην κρατιέσαι από το νυχτικό της μοίρας κι από τη ροή του τυχαίου σαν πουλί στον άνεμο, ξεκίνα τη ζωή από την αρχή με αστραπές στα χέρια και καταιγίδες στην ψυχή, απροσκύνητα! Μέσα στα περβόλια με τις χρυσές ροδιές οι αιώνες απλώνονται σαν κύκλοι, ο ουρανός γίνεται παιδικός και σε καλεί! Καιρός της σφαγής! ΣτηΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Επικοινωνία | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Έχει χαθεί και τρέχα γύρευε να δεις πώς θα βρεθεί; που θα βρεθεί; χωρίς ανθρώπινη επαφή, μες στην αδιάφορη, κακούργα κοινωνία, τρέχα να βρεις ξανά, την επικοινωνία! Πίσω με τράβηξε ο καιρός κι όλο πιο πίσω, από το «πίσω», όλο πιο πίσω με τραβά… Θέλω το βλέμμα μου στο φως να στρέψω κι οΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ούτε η πρώτη στο Παρίσι ούτε η τελευταία στον κόσμο. Μικρές ιστορίες γυναικών. Orane | της Ζωής Δικταίου Ισόβια ανικανοποίητη, ύπαρξη μοναχική, γοητευτικά απόκληρη, αντισυμβατική, χωρίς θεό, ή άθρησκη δεν έχει σημασία, στα «πώς» και στα «γιατί» δεν γύρευε απαντήσεις, ακούγοντας Stephan Micus, ταξίδευε, σ’ έναν άχρονο δικό της κόσμο, που ερχόταν από παντού για να την πάει λυτρωμένη παντού.ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
