Το όνειρο | του Βασίλη Φυτσιλή Όταν έσφαξαν οι χίτες όλους τους δικούς της, το Γενάρη του 1946, ψηλά στο Μοναστήρι του Τσίγκου, στα βουνά της Μάνης, η Τουλίτσα ήταν μικρό κοριτσάκι, τριάμισι χρόνων. Το σημάδευε κι αυτό ο χίτης με το μπιστόλι, αλλά δεν του βάσταξε η ψυχή να τραβήξει τη σκαντάλη. Το άφησαν εκεί ζωντανό, να βολοδέρνει ανάμεσαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Εξήντα χρόνια καλοσύνης… | του Αντώνη Κουκλινού Τα ’χουνε τα χρονάκια ντος, μα σέρνουνται καλά ακόμη. Το σπίτι θέλει τη λάτρα ντου κάθα μέρα, το μαγεργιό ντου, το πλυσταργιό ντου και την αυλή διαρμισμένη. Το ίδιο και το γεροντή, τον-ε βαβαλίζει ωσάν τη βγιόλα. Ήσασέ ντου το αυγουλάκι ντου μελάτο, φρεσκότατο, ζεστό ακόμη, το ’πχιασε από το (γ)κούμο. Κάθα ταχινή,ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το ντιμπέιτ στο καφενείον «Η μαγευτική Ελλάς» και τ’ αποτέλεσμα | του Χρήστου Καραμπέτσου – Άντε χαμένου!… θα μ’ πεις ισύ δεν έχ’ με πρόγραμμα, μεις η μεγάλ’ Φιλελεύθερ-Εθνολεύθερ Παράταξ της Ελλάδους. Σεις: – χαζουγιάνν’ – δεν έχετ’!.. Τέρα στραβούλιακα, δε θουρείς ντιπ;.. π’ αντιγράφ’ ούλ’ αντιγράφ’, ου προκουμένους σας (με το κασκόλ) τα θκα μας; την πουλιτική μας;… ΘεςΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το κορμί και το σαράκι | του Ντίνου Χριστιανόπουλου Ένα άγγιγμα σαν πάτωμα τουρκόσπιτου μπατιρημένο κουρείο δώδεκα χρόνια τώρα βράδυ γλυκό μ’ έκανες έξωση απ’ το κορμί σου σα δάσος από όνειρα η μοναξιά μου στάξε μου το σάλιο σου το φιλί ο διψασμένος δε ρωτάει δε μπόρεσα πατρίδα μου σε ντρέπομαι στα προάστια του έρωτα κοιτάσματα ηδονής στα σκέλιαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Αχέντ Ταμίμι | της Βαγγελιώς Καρακατσάνη Δεν πρόλαβες να ονειρευτείς, δεν πρόλαβες, μα πάλεψες για το μεγάλο, το σπουδαίο: να ’χει ο καθένας μια φωλιά να ζεσταθεί και μια πατρίδα Λεύτερη!… Ατύχημα μοιραίο! Άχεντ Ταμίμι, τ’ όνομά σου ταξιδεύει, σπάει τα σύνορα, δεσμά και αλυσίδες σε κάθε νέου την καρδιά μπαίνει, φωλεύει, γεννάει όνειρα, κυοφορεί Ελπίδες!!! Η οικογένειά σου όληΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Το τανγκό | του Γιώργου Ηρακλέους Τυχαία χορέψανε μια νύχτα το πρώτο τους τανγκό, όπλα επικίνδυνα τα μάτια και οι κινήσεις ζητάνε επίμονα την αίσθηση, την ερωτική ένωση… Για καιρό περπατούσανε ζευγαρωμένα, κάθε τι τριγύρω τους χαμογελούσε, μα ήρθε ο καιρός που τους κουράσανε οι βόλτες και τα στέκια γίνανε βαρετά! Δεν μπορούσανε να πιστέψουν γυρνώντας στο σπίτι, πως αυτόΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Είδηση | του Κώστα Μιχαήλ Μαρή Δεν βρίσκεις άκρη με τη σκάρτη κοινωνία, θες να εκφραστείς και συνεχώς στ’ απαγορεύει, σε στήνει πάντα στην πιο σκοτεινή γωνία και χίλιους τρόπους, για να φιμωθείς γυρεύει… Γράφεις τραγούδι ερωτικό, σ’ αλέγκρο κι εύθυμο σκοπό, σπεύδει να πει: «εδώ ο κόσμος όλος χάνεται, ντροπή!» Γράφεις για κάτι τραγικό, για κάποιο επίκαιρο κακό, θαΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ούτε η πρώτη στο Παρίσι ούτε η τελευταία στον κόσμο. Μικρές ιστορίες γυναικών. Chantel | της Ζωής Δικταίου Καθηγήτρια πια, κατηφόριζε με αργά σταθερά βήματα από τη Σορβόννη, ένα χάος πληροφοριών ένιωθε πως δεν μπορούσαν να βρουν τη θέση τους, πάντα κάτι άλλο ξεγλιστρούσε, τρύπωνε βασανιστικά στη σκέψη της, ανεμπόδιστα, κάνοντας κατάληψη με επιδεξιότητα άναβε ένα κομμάτι ασετιλίνη κι έστελνεΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
Ο κυνηγός στα όρη | του Νίκου Λουκαδάκη Ήφυγ’ ο Κακοφλέβαρος, μπήκεν ο Καλομάρτης κι η γης που κοιλοπόναγε, σέρνει μουγκρά μεγάλη, να ξεχωστούνε τα μιαρά, ν’ ανελωθούν τ’ αγρίμια, ν’ ανεσυρθούν οι όφιδες στων χαρακιών τη ρίζα, ν’ ανεντρανίσουν τα πουλιά, ν’ απομυρμιδιαστούνε, φτερό να παίξουν, ν’ ανεβούν εις τσι δεντροκορφάδες, ν’ αρχίξουν το κελάηδισμα και το γλυκόΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ…
